අරා ඉහලට නෑගුන..
නේක තුරු විසල් මෑද..
කුහුඹුවකු විලාසෙන්..සිට ගතිමි මා තනිව..
නග්න මහ තුරු කද
වසා සරනා..රිකිලි අතු පතර මත..
කටු අනින වියරු සීතල රෑගෙන
අසිහියෙන් සිරුර මත දග කරන..
සීත මෝසම් සුලග පිරි මදිමි..
රෑය ගෙවී උදා වු තවත් එක් අලුයමක..
රන් පෑහෑය නොතෑවරුනු අලුපාට ගුවනතෙහි..
සියතින්ම තනාගත් අලුත් මාවත් දිගේ..
ඒ සුලග පියාඹන අපූඋරුව..
දුටුමි මා නෙත් වසග කල..
වලාකුලු මෑද අහස අරා ඉහලට නෑගෙන..
සද කොහිද..මම තවම සොයමි..
විසිරු හරිත පත් අතර..
අහසෙ ඉඩ ඈති තෑනක..
හිරි වෑටුනු ඈගිල්ලෙන්..
හුරු පුරුදු ලෙස සිතින්..
සදහි හෑඩතල අදිමි....
S.N.D
No comments:
Post a Comment